Ben Díaz

Busca


Galerías

Algunhas das miñas fotos
Ver todas


Calendario

« xaneiro 2010 »
lu.ma.me.xo.ve.sa.do.
    
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
20
22
23
24
25
26
       
hoxe


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com

Creative Commons License
Blog Ben Díaz / Videafilm by Ben Díaz is licensed under a Creative Commons Reconocimiento-No comercial 3.0 España License.
Based on a work at bendiaz.blogs-r.com.
Permissions beyond the scope of this license may be available at bendiaz@galicia.com.

 

 

"Six Feet Under"; esa Obra Mestra da TV

domingo 31 xaneiro 2010

Non sei se "Six Feet Under", ou "A dos metros bajo tierra", como se titulou na versión española que emitiu "La 2" de TVE, é a mellor serie que nunca se fixo, entre outras cousas porque non as vin todas. Pero dende logo, unha serie como a creada por Alan Ball está anos luz por enriba das que actualmente están arrasando, en especial, ese "best-seller" televisivo que está enganchando a medio mundo baseado nos pasaxeiros que sobreviven entre os escombros dun avión siniestrado. Discutir sobre "Lost" resulta un pouco cansino, casi tanto como oír falar dela ós fanáticos (e coñezo a bastantes), ou observar como día tras día explotan ata a saciedade a fórmula que importaron os culebróns venezolanos, segundo a cal é imposible saber o que pasará ata ver o próximo capítulo (lástima que en Cuatro non entenderan a súa natureza e insistisen en poñer dous capítulos seguidos no mesmo día, e aínda por riba á hora da sobremesa, xusto o intre idóneo para durmi-la siesta vendo ós bichos). Por iso, observar que houbo xente con miras máis amplas, capaz de albiscar outro xeito de contar historias, e tomarse o tempo suficiente como para crear para cada capítulo un filme espectacular, incita a mante-las esperanzas nas posibilidades da televisión.

"Six Feet Under" rematou hai tempo, concretamente en 2005, pero esa marabillosa tendencia a editar as series en DVD permite que alguén coma min, cinco anos despois, poida seguir desfrutando coa súa maxia. É difícil toparse con xente que aprecie a serie, en tanto que a súa difusión en España foi ridícula. E iso que a xente de TVE tomou o suficientemente en serio a súa emisión, sacando á luz cada unha das cinco tempadas, o que pasa é que, emitidas a iso da unha ou dúas da mañá, a cousa como que perde chiste. A isto debemos añadir as dificultades propias da concepción da serie, tales como que cada capítulo dure 55 minutos, a súa temática tan chea de dramas espirituais, e a dificultade en conectar cuns personaxes que non están feitos para a empatía, nin encaixan en todos eses valores americanos que o país das barras e das estrelas nos exporta mediante bombardeo indiscriminado como se dunha invasión se tratase.

Esta serie é distinta. Un día, comentando con un amigo o moito que me estaba a impresiona-la serie, escotei como defendía, moi acertadamente, a calidade das series da Home Box Office (HBO) en relación ás da FOX. Naquel intre esa afirmación pareceume simplemente curiosa, pero agora creo que estaba dando no clavo. Haberá quen agora estará pensando en "The Simpsons", "Futurama" ou "Padre de Familia", todas elas series de animación de moitísima calidade, e si, obra da FOX. Tamén "House" é da FOX, e me gusta (ou polo menos, gustoume durante un tempo, ata que cada capítulo insistía unha e outra vez en repeti-la mesma estructura de guión, tramas secundarias incluídas). O que pasa é que a misma empresa tamén sacou "Las Vegas", "Bones" ou "Prison Break", por mencionar unhas cantas onde xa se aprecia un salto de calidade considerable, outras máis paupérrimas como "Shark", "Mujeres desesperadas" ou "Anatomía de Grey", e algunhas na miña opinión absolutamente patéticas como "Entre Fantasmas". Hai moitos outros exemplos, como "Lost", claro, e a exitosa "Dexter" que, por certo, ten como protagonista a un dos irmáns Fisher de "Six Feet Under". A FOX (consideracións políticas aparte) está ben, ten boas series, e utiliza formatos tan comerciais que enganchan tanto á miña nai como a un imberbe adolescente.

A HBO é outra cousa. Series como "Los Soprano", "Larry David", "The Office", "Roma" ou a recente "True Blood" non son tan accesibles, pero tampouco tan simples como as outras. Eu non sei se quedará no mundo alguén que non coñeza a unha serie como "Los Soprano". Quen máis e quen menos ten escoitado algo sobre dela, aínda que non vira ningún capítulo. Iso si, os que a seguiron, poucas cousas malas poden dicir dela. "Los Soprano" pasará a historia, entre moitas outras cousas, por ser a primeira serie de TV da historia capaz de alcanzar case 14 millóns de espectadores cun só episodio, tratándose ademáis dun programa de pago en Estados Unidos, superando ese día a audiencia de tódolos demáis programas da parrilla xuntos. E iso é moito dicir. Non deixa de ser irónico, cando inicialmente a FOX ía se-la propietaria da serie, chegándose incluso a facer un episodio piloto. Se cadra os 2 millóns de dólares que custaba cada episodio foi suficiente como para rechaza-lo proxecto.

 
Así e todo, e non sen amosa-los meus máis sinceiros respetos á serie de Tony Soprano, "Six Feet Under" está na miña opinión incluso a un nivel máis elevado. Detrás de "Six Feet Under" está Alan Ball. E ¿quén é Alan Ball? Pois Alan Ball foi o guionista dunha das pelis americanas máis gloriosas do cine moderno: "American Beauty". Incluso se non che gustou aquela longametraxe, "Six Feet Under" pode chegar a convencerte, en tanto que a temática, estética e reparto son radicalmente distintos. Tamén é Alan Ball, tras rematar coa serie que me ocupa, o creador de "True Blood", actualmente nas pantallas, e que aínda non cheguei a examinar como seguro se merece.

Entón,¿de qué vai "Six Feet Under"? A serie trata o tema máis peliagudo dos posibles: a morte. O xeito de amosalo é a través dunha familia que posúe unha funeraria, e polo tanto, se enfrenta cada día cunha nova desgracia. A primeira tempada arranca coa morte de Nathaniel Fisher, o cabeza de familia, que obriga ó seu fillo David a continuar coa empresa familiar, provoca a chegada do seu irmán Nate, que máis tarde se unirá a David na dirección da funeraria, e trastorna sensiblemente tanto á súa muller Ruth como á súa filla Claire, posiblemente a que máis puntos en común garda co seu defunto pai. E a partir de aquí, o indecible.

A serie é por isto pouco accesible, en tanto que o argumento non presenta nada o suficientemente atractivo como para poñerse a ve-la serie inmediatamente. Sen embargo, resulta un proceso creativo moi productivo, en tanto que o feito con que arranca cada capítulo é, precisamente, a morte dunha persoa, e polo tanto, o seguimento dos procesos que emprende a funeraria familiar para tratar ó defunto. Se aquí rematase a línea argumental de cada capítulo, non sería moi distinta á proposta de "House", aínda que moi inxeniosa en tanto á escolla dun nexo argumental capaz de estructura-la continuidade da serie. O que pasa é que esta morte "capitular" só é un veículo secundario, que permite visualizar as reaccións dos personaxes, e polo tanto, intimar con eles, pero non os define, porque en realidade o que ocurre na funeraria é visto como un traballo, non exento de consideracións espirituais, posto que a fin de contas se trata dun drama alleo, e o que delimita a trama argumental é precisamente o que lle ocorre, nas súas vidas persoais, a Nate (o protagonista moral, e polo menos na primeira tempada, a representación do optimismo), David (o protagonista real, e polo tanto o que asume tódalas responsabilidades do seu difícil papel) e Claire (a protagonista virtual, isto é, a única capaz de escapar á dinámica da familia). Como nexo a vidas tan dispares, a súa nai Ruth na vida real, unha muller tan especial como complexa, e o seu pai Nathaniel nas súas imaxinacións, un recurso narrativo e estético constantemente empregado nas distintas tempadas, chegando a desdibuxa-la conexión entre os feitos e a ensoñación.

Así e todo, non nos enganemos, a serie non é sinxela de levar, en tanto a que navega constantemente entre a derrota e a superación dunha realidade constantemente marcada pola morte dos defuntos, e a insistencia en imaxina-la morte que tanto define ós vivos. Por iso hai que ser cauto á hora de recomenda-la serie. Os problemas que se tratan son eses cos que todos temos que lidiar, en especial, o drama de estar so e aillado ante a inefable circunstancia da morte. E iso, visto capítulo tras capítulo (especialmente para persoas sensibles), non é algo fácil de asumir. Ademáis, a serie vai escurecendo a medida que avanza, paralelamente ó dano que deixa tras de si o pasar dos anos. Supoño que a min a serie axudoume a enfrentarme co medo a morrer, pero non ten por qué suceder así con outras persoas.

Iso, a nivel narrativo. Porque estéticamente a serie é para volverse tolo. Unha fotografía elegantísima, que lonxe de estar sempre presente, vai sempre pintando con sinxeleza os fabulosos decorados naturais onde ten lugar a historia. E como cada capítulo dura 55 minutos, e durante o mesmo existen baixadas e subidas de tensión, flashbacks, planos de composición traballadísima e unha línea sobria que define perfectamente ós personaxes, a un dálle a sensación de que en cada capítulo está a ver unha nova longametraxe que se define en si mesma, sen necesidade de episodios anteriores ou posteriores, chea de significado e profundidade. E, certamente, a serie está ambientada con moita cabeza. Os actores están escollidos perfectamente, e fan un traballo espectacular. En ningún momento un atopa detalles fóra de lugar, pretenciosos ou previsibles. É unha serie feita de corazón, e a isto pouco se pode añadir, nin tan sequera a nivel de fotografía.

Tras ver tres ou catro capítulos en internet, merquei o pack enteiro na Fnac, uns 25 DVD's coas 5 tempadas, por 100 euros. Bastante pasta, e aínda así creo que foi unha das mellores compras que puiden ter feito. A edición, preparada como se fose unha lápida, é espectacular, e contén extras moi recomendables, onde pode observarse con detalle a meticulosidade coa que foi elaborada a serie en todo momento. Tralo visionado de cada capítulo, algo se metía no meu corpo, obrigándome á reflexión, e a medida que as tempadas se ían sucedendo, cada vez atopaba máis puntos en comúns cos personaxes, véndome a min e ás persoas que me rodean constantemente retratados nas súas vidas; algunhas das frases enunciadas polos personaxes penetraban no meu corazón como puñaladas de sabiduría incontrolable, e todo isto, por fortuna ou por desgracia, sempre aderezado pola inefable condición humana, capaz de construír e destruír a partes iguais, tanto aquilo que cremos ser como aquilo que algún día fumos e seremos, levando ás nosas parellas, familias e amigos por diante. A serie é dura porque a vida é dura, e sei que a xente non quere acende-la tele para que alguén llo conte, porque xa lle chega con vivilo cada día. Por iso, precisamente por iso, esta serie é tan necesaria.

Hoxe vin o último capítulo, e chorei a mares, feliz e desgraciado a un tempo, por ter acceso a un exercicio tan impresionante acerca do que o ser humano é, dende a perspectiva do espectador omnisciente, que a fin de contas, ten que pasar polos mesmos calvarios que eses tristes e perdidos personaxes sen rumbo, avanzando sen saber por qué, pero avanzando, ata o día en que xa non poidan moverse.

E por iso, unha serie de televisión como "Six Feet Under", debería ser lembrada como unha obra mestra.

 






Enviar un comentario

Nome:
Correo electrónico:
URL:
O teu comentario:

sintaxe html: deshabilitado